انتظار

خداحافظ

cheshmhaye-montazer — Mon, 12 Mar 2007 08:35:00 GMT

دوستای عزیزم سلام

این سری اومدم از همتون خداحافظی کنم

خواستم همین طوری وبلاگم جمع کنم دلم نیومد گفتم ازتون خداحافظی کنم.

خیلی دلم برای همتون تنگ می شه ولی دیگه حوصله ی وبلاگ نویسی رو هم ندارم.

لازم می دونم در اخر از همه دوستای عزیزم که توی این چند ماه اومدن و وبلاگ منو قابل دونستن و به من سر زدن و منو تنها نزاشتن تشکر کنم.

اسم نمی برم چون امکان داره عزیزی رو از قلم بندازم و شرمندش بشم

فقط از تک تک همتون که اومدین ومنو تنها نزاشتین بی نهایت تشکر می کنم.

اگر بار گران بودیم و رفتیم

اگر نامهربان بودیم و رفتیم

تک تک همتون رو به خدای بزرگ می سپارم و ازتون می خوام هیچ وقت خدا رو توی هیچ کارتون فراموش نکنین .

ارزومند ارزوهای قشنگتون

(سمیه)

cheshmhaye-montazer — Wed, 07 Feb 2007 10:07:27 GMT

                              باز شب امد تا...

                              دوباره تازیانه های بیرحم و بلورین تگرگ،

                              دوباره ریزش ناگزیر و اجباری و قتل عام برگ،

                              تکرار کنند قصه های تلخ و روزهای ناامیدی مرا.

                              چه عذابی بود ان روز،

                              آنروز که، بر می داشتند پنچرهای دلم را،

                              و بر جای ان می کشیدند دیوارهای ضخیم،

                              از اجرهای تردید و اضطراب.

                              تا مبادا کلبه ی دلم را،

                              کلبه ی خالی از عشق و مملو از تنهاییم را

                              کور سوی نور امید روشن کند.

                              دیگر ز امید ناامیدم.

                              در افکارم باران نیست،رودنیست،ترانه و سرود نیست

                              در سینه ام مدفون شده،

                              اجساد ناکام،اجساد بی نام، امال ارزوهایم.

                              باز حرف دل یک بیدل افسرده حال.

                              باز تنها شده ام ...

cheshmhaye-montazer — Mon, 08 Jan 2007 18:11:18 GMT

                              من ان پرستوی شکسته بالی هستم که،

                              از کوچ پرستوها عقب مانده ام.

                              و اینک در سرمای زمستان

                              تنهای تنها،

                              برای بال شکسته ام اواز می خوانم.

                              اوازی که ان را حتی یکی از انسانها،

                              حتی یکی از انها نشنید

                              و اگر هم شنید درک نکرد.

                              تنها صدای از دور دست می اید.

                              صدای که اشناست صدای که مرا می طلبد.

                              نه، این نیز نوعی سراب است.

                              از صدای خیال نباید باور کرد.

                              باید بروم،

                              انکار در این کوچه خلوت،

                              جز من کس دیگری نیست ...

cheshmhaye-montazer — Fri, 15 Dec 2006 08:07:18 GMT

دیگر در انتظار که باشم؟

زیرا مرا هوای کسی نیست

روزی گرم هزار هوس بود

امروز، دیگرم هوسی نیست

زندان من که زندگیم بود

دیوارهای سخت و سیه داشت

عمر مرا به خیره هدر کرد

جان مرا بهرزه تبه داشت

در من سرود گمشده ای بود

که انرا کسی نخواند و نپرداخت

هرگز مرا چنانکه منستم

یک افریده زینهمه نشناخت

بس درد داشتم که بگویم

اما دلم نگفت و نهان کرد

بیهوده بود هر چه سرودم

با این سروده ها چه توان کرد؟

cheshmhaye-montazer — Sun, 26 Nov 2006 17:05:18 GMT

ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی،

در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید.

ای واژه های تلخ تنهایی،

ای عابران خسته سرنوشت،

ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین،

ایا کسی مرا،

در خاطرات اشکهایش می شناسد؟

ایا عابران کوچه های غم،

فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند،

تا قصه ملکه قصر ماتم را باز گویم؟

با شمایم،

ای ادمهای شیشه ای!

من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام.

ای کوچه های گلی رؤیا،

ایا گامهای دیروز کودکی ام را،

با شادی به من باز می گردانید؟

با شماهایم ای اسطوره های قصر ماتم !!!

با شماهایم

cheshmhaye-montazer — Thu, 09 Nov 2006 13:40:18 GMT

                                افسوس! ای که بار سفر بستی

                                  کی می توانم از تو خبر گیرم؟

                                گفتی بمن که باز نخواهی گشت

                                   اما چگونه دل ز تو بر گیرم؟

                                   دیگر مرا امید نشاطی نیست

                                زین لحظه ها که از تو تهی ماندند

                                زین لحظه ها که روح مرا کشتند

                                  و انکه مرا ز خویش برون راندند

                                  گر شعر من شراره ی اتش بود

                                  اکنون بغیر دود سیاهی نیست

                                     گر زندگی گناه بزرگم بود

                                زین پس مرا امید گناهی نیست!

cheshmhaye-montazer — Thu, 07 Sep 2006 16:27:18 GMT

باز پنجره ی خیالم رو به کوچه های دلواپسی در فصل خزان باز شد

دنبال تو می گردم

و از دور صدای خش خش برگهایی را که زیر پای توست می شنوم

و عطر نرگست را می بویم

زیباست در انتظار تو ماندن و تو را دیدن.

ولی وقتی به واقعیت بر می گردم می بینم همه چیز خواب بوده.

تو کجایی؟

که من همیشه چشم براهت هستم

cheshmhaye-montazer — Tue, 01 Aug 2006 16:56:18 GMT

وجودم پاره ای از شب

بساطم بقچه ای اندوه

دلم تنهاترین پاییز

و کوچه مثل من خالی

تک و تنها

و حتی یک پرنده در هوایش نیست ...

قدم در قلب کوچه می گذارم

و می بینم غروب برگها را

که ارام از سر یک شاخه می ریزند به زیر پاییز

دلم تنگ است

دلم اندازه ی حجم قفس تنگ است

و می فهمید زبان غصه ها را

صدای خیس باران سکوت کوچه را پر می کند باز

نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانیست ...

cheshmhaye-montazer — Thu, 20 Jul 2006 07:03:18 GMT

چه ساده از کنارم می گذری

مانند رهگذری که از پیچ کوچه های تنهایی می گذرد

نگاه می کنم و تو بی انکه بر گردی به راهت ادامه می دهی

نمی گویی کسی منتظر است تا تو در اخرین لحظات وداع بگویی

و قطره های اشکی از روی شوقی بر گونه ای جاری شود

و لبخندی محزون که یادواره ی روزهای خوش گذشته است

حالا تو می روی و من در کویر تنهایی خویش تا ابد به انتظار امدنت می مانم

به چشمانم نمی تابی چو باد و اشک بی تابم

چو شمعی رو به پایانم ندارم تا عدم راهی

چه خوش می شد اگر اواز زیبای تو بودم

و یا ائینه ای بودم که می گفتم تو چون ماهی

تو لبخندی و من ناله تو بارانی و من دشتم

زمستانم بهارانی شب سردم سحرگاهی

تو خورشید و من باغم که بی چشمت نمی مانم

چرا دستان تنهای من را چون گل نمی خواهی؟

باز گشتم از دیار افتابی امید

باز گشتم با کوله باری از سکوت

باز گشتم به اسمان بی ستاره ی تنهایی

باز گشتم به افتاب تند بی گناهی

باز گشتم به غرور به گریه

و اسمان نظاره گر خواهد بود

و نسیم همراه خواهد شد

و شبها تاریکتر خواهد گشت

و اتشها شعله ور خواهد شد

با صدای گریه های من

و تنهایی جاودانه خواهد ماند

cheshmhaye-montazer — Sun, 09 Jul 2006 06:19:18 GMT

به ستاره ها نگاه کن که شب را شکسته اند

بی تو شب من شب بی ستاره است

افتاب را ببین که غول تاریکی از برابرش گریزان است

بی توروز من افتابی ندارد

چمنزار را بنگر، لاله را نگاه کن، به زمزمه جویبارگوش فرا دار

بی تو دنیای من از چمن و لاله و زمزمه خالیست

بی تو من هیچم نیستم

خیلی وقته که واسم نامه ندادی

نه نگاهی، نه سلامی ، نه یادی

خیلی وقته امضاهای رنگارنگت

نمی شه پای نامه های قشنگت

خیلی وقت دیکه چشمک ستاره

شب دوریمو به یادت نمی یاره

خیلی وقت نکردی هیچ سوالی

که ببینی دل من پر یا خالی

اونکه هر چی ابر دنیاست خونه داره در چشماش

اونکه ناچار بخنده اما گریست خندهاش

اونکه در شهرش غریبه با یه عالم اشنا

هیچ کدوم باور نکردن غربت تلخ صداش

اونکه خیلی قصه داره روی لبای بی صداش

مونده فریادش در سینه در نمی یاد از لباش

قدر یه دنیا کتابه با یه عالم گفتنی

اون منم،اون منم، اون منم