قدم در قلب کوچه می گذارم

                             و می بینم غروب برگها را

                             که ارام از سر یک شاخه می ریزند به زیر پاییز

                             دلم تنگ است

                             دلم تنگ است

                             دلم اندازه ی حجم قفس تنگ است

                             و می فهمید زبان غصه ها را

                             صدای خیس باران سکوت کوچه را پر می کند باز

                              نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانیست ...