چه ساده از کنارم می گذری

                          مانند رهگذری که از پیچ کوچه های تنهایی می گذرد

                          نگاه می کنم و تو بی انکه بر گردی به راهت ادامه می دهی

                          نمی گویی کسی منتظر است تا تو در اخرین لحظات وداع بگویی

                          و قطره های اشکی از روی شوقی بر گونه ای جاری شود

                          و لبخندی محزون که یادواره ی روزهای خوش گذشته است

                           حالا تو می روی و من در کویر تنهایی خویش تا ابد به انتظار امدنت می مانم

                     به چشمانم نمی تابی چو باد و اشک بی تابم

                        چو شمعی رو به پایانم ندارم تا عدم راهی

                     چه خوش می شد اگر اواز زیبای تو بودم

                     و یا ائینه ای بودم که می گفتم تو چون ماهی

                     تو لبخندی و من ناله تو بارانی و من دشتم

                       زمستانم بهارانی شب سردم سحرگاهی

                     تو خورشید و من باغم که بی چشمت نمی مانم

                      چرا دستان تنهای من را چون گل نمی خواهی؟

                                   باز گشتم از دیار افتابی امید

                                   باز گشتم با کوله باری از سکوت

                                   باز گشتم به اسمان بی ستاره ی تنهایی

                                   باز گشتم به افتاب تند بی گناهی

                                    باز گشتم به غرور به گریه

                                    و اسمان نظاره گر خواهد بود

                                    و نسیم همراه خواهد شد

                                    و شبها تاریکتر خواهد گشت

                                    و اتشها شعله ور خواهد شد

                                     با صدای گریه های من

                                    و تنهایی جاودانه خواهد ماند