باز شب امد تا...

                              دوباره تازیانه های بیرحم و بلورین تگرگ،

                              دوباره ریزش ناگزیر و اجباری و قتل عام برگ،

                              تکرار کنند قصه های تلخ و روزهای ناامیدی مرا.

                              چه عذابی بود ان روز،

                              آنروز که، بر می داشتند پنچرهای دلم را،

                              و بر جای ان می کشیدند دیوارهای ضخیم،

                              از اجرهای تردید و اضطراب.

                              تا مبادا کلبه ی دلم را،

                              کلبه ی خالی از عشق و مملو از تنهاییم را

                              کور سوی نور امید روشن کند.

                              دیگر ز امید ناامیدم.

                              در افکارم باران نیست،رودنیست،ترانه و سرود نیست

                              در سینه ام مدفون شده،

                              اجساد ناکام،اجساد بی نام، امال ارزوهایم.

                              باز حرف دل یک بیدل افسرده حال.

                              باز تنها شده ام ...