من ان پرستوی شکسته بالی هستم که،

                              از کوچ پرستوها عقب مانده ام.

                              و اینک در سرمای زمستان

                              تنهای تنها،

                              برای بال شکسته ام اواز می خوانم.

                              اوازی که ان را حتی یکی از انسانها،

                              حتی یکی از انها نشنید

                              و اگر هم شنید درک نکرد.

                              تنها صدای از دور دست می اید.

                              صدای که اشناست صدای که مرا می طلبد.

                              نه، این نیز نوعی سراب است.

                              از صدای خیال نباید باور کرد.

                              باید بروم،

                              انکار در این کوچه خلوت،

                               جز من کس دیگری نیست ...