افسوس! ای که بار سفر بستی

                                  کی می توانم از تو خبر گیرم؟

                                گفتی بمن که باز نخواهی گشت

                                   اما چگونه دل ز تو بر گیرم؟

                                   دیگر مرا امید نشاطی نیست

                                زین لحظه ها که از تو تهی ماندند

                                زین لحظه ها که روح مرا کشتند

                                  و انکه مرا ز خویش برون راندند

                                  گر شعر من شراره ی اتش بود

                                  اکنون بغیر دود سیاهی نیست

                                     گر زندگی گناه بزرگم بود

                                زین پس مرا امید گناهی نیست!