دیگر در انتظار که باشم؟

زیرا مرا هوای کسی نیست

روزی گرم هزار هوس بود

امروز، دیگرم هوسی نیست

زندان من که زندگیم بود

دیوارهای سخت و سیه داشت

عمر مرا به خیره هدر کرد

جان مرا بهرزه تبه داشت

در من سرود گمشده ای بود

که انرا کسی نخواند و نپرداخت

هرگز مرا چنانکه منستم

یک افریده زینهمه نشناخت

بس درد داشتم که بگویم

اما دلم نگفت و نهان کرد

بیهوده بود هر چه سرودم

با این سروده ها چه توان کرد؟

                              ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی،

                              در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید.

                              ای واژه های تلخ تنهایی،

                              ای عابران خسته سرنوشت،

                              ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین،

                              ایا کسی مرا،

                              در خاطرات اشکهایش می شناسد؟

                              ایا عابران کوچه های غم،

                              فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند،

                              تا قصه ملکه قصر ماتم را باز گویم؟

                              با شمایم،

                              ای ادمهای شیشه ای!

                              من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام.

                              ای کوچه های گلی رؤیا،

                              ایا گامهای دیروز کودکی ام را،

                              با شادی به من باز می گردانید؟

                              با شماهایم ای اسطوره های قصر ماتم !!!

                              با شماهایم