سلام دو ستان عزیزمن :

بازم دلم گرفته بود گفتم بیام یه سری به شما عزیزام  بزنم تا دلم کمی سبک بشه .

انتظار :

انتظار یکی از احساساتیه که در ما انسانها وجود داره .این احساس انتظاره که در ما امید رو ایجاد می کنه . امید رسیدن به ارزو هامون،باعث می شه که این انتظار تلخ برای همه قابل تحمل بشه در غیر این صورت انتظار تلخترین و سخت ترین احساسی بود که باعث می شد زندگی ما انسانها نابود بشه .اما خیلی بده که انسان همیشه منتظر کسی باشه که بدونه هیچوقت اون شخص پیشش بر نمی گرده.

وگهگاهی دو خط شعری که گویای همه چیز است و خود ناچیز

نگاه می کنم نمی بینم ، چشم مرا هوای تو پر کرده

گوش می کنم نمی شنوم ،گوش مرا صدای تو پر کرده

ای چشم من بدون تو نابینا

ای گوش من بدون تو ناشنوا

بامن بمان همیشه بمان با من

چشمهای منتظر به پیچ جاده

دلهره های دل پاک و ساده

                                                               پنجره ی باز و غروب پائیز

                                                               نم نم بارون تو خیابون خیس

یاد تو هر تنگ غروب تو قلب من می کوبه

سهم من از با تو بودن طعم تلخ غروبه

                                                                 غروب همیشه واسه من نشونی از تو بوده

                                                                  برام یه یادگاری جز اون چیزی نمونده

تو ذهن کوچه های اشنایی

پر شده از پائیز تن طلایی

                                                                  تو نیستی و وجودمو گرفته

                                                                   شاخه ی خشک پیچک تنهایی

                      به من گفتی که دل دریا کن ای دوست 

                         همه دریا از ان ما کن ای دوست 

                         دلم دریا شد و دادم به دستت 

                          مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی 

                                  لحظه های بی تو بودن می گذره اما به سختی

                گل گلدون من ،شکسته در باد

                                                                    تو بیا تا دلم ،نکرده فریاد

                 گل شبو دیگه،شب بو نمی ده

                                                                      کی گل شبو رو از شاخه چیده

                 گوشه ی اسمون ،پر رنگین کمون

                                                                       من مثل تاریکی ،تو مثل مهتاب

                 اگه باد از سر ،زلف تو نگذره

                                                                     من می رم گم می شم تو جنگل خواب

                گل گلدون من ،ماه ایون من           

                                                                      از تو تنها شدم ،چو ماهی از اب

                گل هر ارزو ،رفته از رنگ و بو

                                                                       من شدم رود خونه ،دلم یه مرداب

                اسمون ابی می شه اما گل خورشید

                                                                        رو شاخه های بید ،دلش می گیره

                دره مهتابی می شه ،اما گل مهتاب

                                                                          از برکه های اب ،بالا نمی ره

                                            تو که دست تکون می دی

                                            به ستاره جون می دی

                                            می شکفه گل از گل باغ

                وقتی که ماتم می یاد                            دو ستاره کم می یاد

                                             می سوزه شقایق از داغ

واژه ی انتظار را فقط با انتظار ماندنم می توانم معنی کنم 

زندگی در سفر کوچ پرستو باقیست 

                                                    این سکوت دل من در گذرت فریادیست 

از برایت ز گل یاس ،سرا خواهم ساخت 

                                                     چونکه در امدنت بوی بهاران جاریست 

اسمان دل من با تو صفایی دارد 

                                         چونکه تو شمس منی،در نظرم شب واهیست

دلم تنهاست باور کن تو امروز 

به تنهایی ان خورشیداست امروز

نمی دانم دراین بیغوله ی غم

سراغ دل کسی می اید امروز

دلم غمگین و بی حال است امروز

به یاد یاسها می نالد امروز

نمی دانم کسی در این شب سرد

برای غصه ام می نالد امروز

کتاب قصه ام بی قصه مانده

تمام شعرهایم نیمه مانده

نمی دانم برای ان کتابم

کسی با قصه ای می اید امروز

تا بهار دلنشین ،امده سوی چمن

ای بهار ارزو ،بر سرم سایه فکن

                                                     چون نسیم نوبهار ،بر اشیانم کن گذر

                                                      تا که گل باران شود ،کلبه ی ویران من

زندگی دو نیم است:

                                نیمه ی اول انتظار

                                 نیمه ی دوم در حسرت نیمه ی اول