دوستای عزیزم سلام

این سری اومدم از همتون خداحافظی کنم

خواستم همین طوری وبلاگم جمع کنم دلم نیومد گفتم ازتون خداحافظی کنم.

خیلی دلم برای همتون تنگ می شه ولی دیگه حوصله ی وبلاگ نویسی رو هم ندارم.

لازم می دونم در اخر از همه دوستای عزیزم که توی این چند ماه اومدن و  وبلاگ منو قابل دونستن و به من سر زدن و منو تنها نزاشتن تشکر کنم.

اسم نمی برم چون امکان داره عزیزی رو از قلم بندازم و شرمندش بشم

فقط از تک تک همتون که اومدین ومنو تنها نزاشتین بی نهایت تشکر می کنم.

                  اگر بار گران بودیم و رفتیم

                                            اگر نامهربان بودیم و رفتیم

تک تک همتون رو به خدای بزرگ می سپارم و ازتون می خوام هیچ وقت خدا رو توی هیچ کارتون فراموش نکنین .

                                                     ارزومند ارزوهای قشنگتون

                                                                              (سمیه)

دیگر در انتظار که باشم؟

زیرا مرا هوای کسی نیست

روزی گرم هزار هوس بود

امروز، دیگرم هوسی نیست

زندان من که زندگیم بود

دیوارهای سخت و سیه داشت

عمر مرا به خیره هدر کرد

جان مرا بهرزه تبه داشت

در من سرود گمشده ای بود

که انرا کسی نخواند و نپرداخت

هرگز مرا چنانکه منستم

یک افریده زینهمه نشناخت

بس درد داشتم که بگویم

اما دلم نگفت و نهان کرد

بیهوده بود هر چه سرودم

با این سروده ها چه توان کرد؟

                              ای اقاقی های وحشی که بی هیچ لبخندی،

                              در کنار کلبه تاریک من پا گرفته اید.

                              ای واژه های تلخ تنهایی،

                              ای عابران خسته سرنوشت،

                              ای ورق های پاره شده در غبار سهمگین،

                              ایا کسی مرا،

                              در خاطرات اشکهایش می شناسد؟

                              ایا عابران کوچه های غم،

                              فقط برای یک لحظه کنار پنجره رازهایم می نشینند،

                              تا قصه ملکه قصر ماتم را باز گویم؟

                              با شمایم،

                              ای ادمهای شیشه ای!

                              من در حسرت یک تبسم صمیمی مانده ام.

                              ای کوچه های گلی رؤیا،

                              ایا گامهای دیروز کودکی ام را،

                              با شادی به من باز می گردانید؟

                              با شماهایم ای اسطوره های قصر ماتم !!!

                              با شماهایم

        باز پنجره ی خیالم رو به کوچه های دلواپسی در فصل خزان باز شد

         دنبال تو می گردم

         و از دور صدای خش خش برگهایی را که زیر پای توست می شنوم

         و عطر نرگست را می بویم

         زیباست در انتظار تو ماندن و تو را دیدن.

         ولی وقتی به واقعیت بر می گردم می بینم همه چیز خواب بوده.

          تو کجایی؟

           که من همیشه چشم براهت هستم

                                     قدم در قلب کوچه می گذارم

                             و می بینم غروب برگها را

                             که ارام از سر یک شاخه می ریزند به زیر پاییز

                             دلم تنگ است

                             دلم تنگ است

                             دلم اندازه ی حجم قفس تنگ است

                             و می فهمید زبان غصه ها را

                             صدای خیس باران سکوت کوچه را پر می کند باز

                              نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانیست ...

                          چه ساده از کنارم می گذری

                          مانند رهگذری که از پیچ کوچه های تنهایی می گذرد

                          نگاه می کنم و تو بی انکه بر گردی به راهت ادامه می دهی

                          نمی گویی کسی منتظر است تا تو در اخرین لحظات وداع بگویی

                          و قطره های اشکی از روی شوقی بر گونه ای جاری شود

                          و لبخندی محزون که یادواره ی روزهای خوش گذشته است

                           حالا تو می روی و من در کویر تنهایی خویش تا ابد به انتظار امدنت می مانم

                     به چشمانم نمی تابی چو باد و اشک بی تابم

                        چو شمعی رو به پایانم ندارم تا عدم راهی

                     چه خوش می شد اگر اواز زیبای تو بودم

                     و یا ائینه ای بودم که می گفتم تو چون ماهی

                     تو لبخندی و من ناله تو بارانی و من دشتم

                       زمستانم بهارانی شب سردم سحرگاهی

                     تو خورشید و من باغم که بی چشمت نمی مانم

                      چرا دستان تنهای من را چون گل نمی خواهی؟

                                   باز گشتم از دیار افتابی امید

                                   باز گشتم با کوله باری از سکوت

                                   باز گشتم به اسمان بی ستاره ی تنهایی

                                   باز گشتم به افتاب تند بی گناهی

                                    باز گشتم به غرور به گریه

                                    و اسمان نظاره گر خواهد بود

                                    و نسیم همراه خواهد شد

                                    و شبها تاریکتر خواهد گشت

                                    و اتشها شعله ور خواهد شد

                                     با صدای گریه های من

                                    و تنهایی جاودانه خواهد ماند        

                به ستاره ها نگاه کن که شب را شکسته اند

                بی تو شب من شب بی ستاره است

                افتاب را ببین که غول تاریکی از برابرش گریزان است

                بی توروز من افتابی ندارد

                چمنزار را بنگر، لاله را نگاه کن، به زمزمه جویبارگوش فرا دار

                بی تو دنیای من از چمن و لاله و زمزمه خالیست

                بی تو من هیچم نیستم

       خیلی وقته که واسم نامه ندادی

       نه نگاهی، نه سلامی ، نه یادی

                                                    خیلی وقته امضاهای رنگارنگت

                                                     نمی شه پای نامه های قشنگت

       خیلی وقت دیکه چشمک ستاره

       شب دوریمو به یادت نمی یاره

                                                     خیلی وقت نکردی هیچ سوالی

                                                      که ببینی دل من پر یا خالی

                    اونکه هر چی ابر دنیاست خونه داره در چشماش 

                           اونکه ناچار بخنده اما گریست خندهاش   

                            اونکه در شهرش غریبه با یه عالم اشنا

                           هیچ کدوم باور نکردن غربت تلخ صداش

                         اونکه خیلی قصه داره روی لبای بی صداش

                          مونده فریادش در سینه در نمی یاد از لباش

                                قدر یه دنیا کتابه با یه عالم گفتنی

                                    اون منم،اون منم، اون منم